Het Hospice

Van huizenjacht naar ziekenhuisbed..en weer verder.

Mon, 10 Aug 2026 11:58:35 GMT

Van huizenjacht naar ziekenhuisbed… en weer verder

Soms loopt een dag totaal anders dan je had bedacht.

Dinsdag 28 juli hadden Hans en ik twee afspraken in Drenthe om huizen te bekijken. We zouden met bootje zeven naar de overkant gaan. Ik was al vroeg wakker, nog voor de wekker. Even mijn knappe pak aan, haren en make-up doen en klaar voor een dagje huizen kijken.

Al een tijdje dacht ik: die badkamervloer is eigenlijk wel erg glad met die badmat zonder antislip.

En ja hoor...

Ik liep de badkamer weer in, de badmat gleed onder mijn voeten vandaan en daar lag ik. In een reflex ving ik mezelf op met mijn linkerarm.

Dat zag er niet goed uit.

Hans stond gelukkig meteen naast me en één ding was snel duidelijk: dit werd inderdaad bootje zeven, maar niet naar Drenthe. We gingen naar de spoed in Den Helder.

Beneden nog snel een glas water en alleen wat paracetamol genomen. Mijn arm ondersteund in een sling en op weg. Loes en Fien mochten mee, want ergens dacht ik nog heel optimistisch: als het gips erom zit, kunnen we daarna misschien alsnog naar Drenthe.

Nou, niet dus.

In het ziekenhuis bleek al snel dat het niet iets was van 'even gips erom en weer verder'. Mijn pols was flink gebroken en de stukjes bot stonden niet meer zoals ze hoorden te staan.

Een operatie was nodig.

Een paar dagen later, op maandag, mocht ik me 's morgens melden in het ziekenhuis in Den Helder. Het zou een dagopname worden. Mijn pols zou weer rechtgezet worden en de losse stukjes zouden weer netjes aan elkaar worden gepuzzeld.

Bij de opname vertelde de verpleegkundige dat ik om 9.35 uur gepland stond voor de operatie. Als alles meezat, zou ik met bootje half twee alweer onderweg naar huis kunnen zijn.

Ze vond het alleen wat vreemd dat er voor mij ook een bed gereserveerd stond op een andere afdeling.

Maar goed, ruim op tijd werd ik naar de holding gereden. Infuus erin, nog wat vragen beantwoorden en de nodige metingen. Mijn hartslag was volgens de verpleegkundige behoorlijk laag. Ik kon haar gelukkig geruststellen: mijn hartslag is vaker laag als ik niets doe en ik voelde me ook niet gespannen.

Daarna naar de operatiekamer en helemaal onder zeil.

De arts kon in alle rust mijn pols weer repareren.

Ruim een uur later werd ik wakker.

En toen was het bepaald niet meer zo rustig.

De pijn was enorm. Echt helse pijn. Ondanks de pijnstilling kregen ze het niet goed onder controle. Dat bootje van half twee kon ik dus wel vergeten. Achteraf begreep ik ook waarom er alvast een bed voor mij gereserveerd stond.

Mijn dagopname werd een opname.

Gelukkig kwam uiteindelijk ook daar een einde aan en mocht ik weer naar huis. Naar Hans, de dieren, de camping en mijn eigen omgeving.

En nu zijn we alweer een week verder.

Vrijdag ben ik gestopt met de morfine. Wat maakt dat spul je toch raar en moe in je hoofd. Tot zondag heb ik nog paracetamol gebruikt, maar inmiddels ook niet meer. Als ik mijn arm rustig houd, is de pijn gelukkig goed te doen.

Maar wat ben je ineens afhankelijk van anderen.

Douchen en aankleden lukt gelukkig zelf, al kost het behoorlijk wat tijd en energie. Ik werk in de zorg en weet als geen ander hoe je jezelf met één arm het makkelijkst aan- en uitkleedt.

En helaas had ik al wat ervaring.

In oktober brak ik immers mijn bovenarm.

Maar weten hoe iets moet en zélf degene zijn die beperkt is, zijn toch twee heel verschillende dingen.

Afhankelijk zijn van hulp vind ik moeilijk. Hulp vragen misschien nog wel moeilijker.

Gelukkig heb ik Hans, mijn lieve en geduldige man.

Hij verzorgt de camping, maakt schoon en ontvangt de gasten. En ondertussen zijn er natuurlijk ook nog paarden, schapen en kippen die iedere dag verzorgd moeten worden.

En laat Hans nou helemaal niets met paarden hebben!

Toch verzorgt hij ze met liefde voor mij. Daarbij krijgt hij hulp van onze twee vaste campinggasten, die inmiddels eigenlijk geen gasten meer zijn. Het zijn vrienden geworden.

Ik kan niet genoeg vertellen hoe dankbaar ik daarvoor ben.

Dankzij de inzet van deze lieve mensen loopt hier alles toch gewoon door. Iedereen doet zo zijn best. En dan krijg ik ook nog lieve kaartjes, bloemen, berichtjes en tekeningen van onze campinggasten.

Het zijn misschien kleine dingen, maar juist nu doen ze ontzettend veel.

Gelukkig ben ik rechts en is het mijn linkerarm die voorlopig niet meedoet. De boekingen en administratie kan ik dus nog zelf doen. Helemaal stilzitten is tenslotte ook niet mijn sterkste kant.

Al merk ik wel dat alles veel energie kost. Overdag val ik regelmatig zomaar in slaap. Best vreemd eigenlijk wat een gebroken arm en een operatie met je hele lichaam doen.

Ik ben benieuwd hoe mijn arm de komende tijd gaat genezen. Ik weet inmiddels dat zoiets lang kan duren. Dus zal ik geduld moeten hebben.

Niet helemaal mijn sterkste eigenschap...

En ondertussen gaat het leven gewoon verder.

De huizen die we die dinsdag in Drenthe zouden bekijken, hebben we natuurlijk nooit gezien. Maar de zoektocht naar ons nieuwe plekje gaat door. Ik struin Funda af en volgens mij weet ik inmiddels aardig goed wat er allemaal te koop staat.

Komende week staan er weer een paar bezichtigingen op de planning.

Want hoe gek het ook klinkt tussen ziekenhuis, gebroken botten, campinggasten en paarden voeren door: in december dragen wij de sleutels van ons huidige thuis over.

Dan moeten Hans en ik toch echt ergens anders wonen.

Waar dat wordt, weten we nog steeds niet.

We dromen van een huis met ruimte en land, waar mijn paarden gewoon aan huis kunnen staan. Een mooie groene omgeving, omringd door natuur en bomen. Waar we met Loes en Fien eindeloos kunnen wandelen, ik straks weer met mijn paard de natuur in kan en Hans lekker kan wandelen en fietsen. Rust, ruimte, maar ook een dorpje in de buurt voor wat gezelligheid en sociaal contact.

Ergens moet dat plekje toch bestaan.

Misschien komen we het komende week tegen. Misschien duurt het nog even.

Voorlopig heb ik in ieder geval twee dingen te oefenen waar ik niet bijzonder goed in ben:

geduld hebben én hulp aannemen.

En misschien is dat laatste voor iemand die haar hele leven gewend is voor anderen te zorgen, nog wel de grootste uitdaging.

We weten hoe we willen leven, alleen nog niet waar

Thu, 23 Jul 2026 23:36:58 GMT

We weten hoe we willen leven, alleen nog niet waar!

Soms praat je over verandering. Je droomt er een beetje over en fantaseert over hoe het zou kunnen zijn. Maar dat het daarna zó snel kan gaan? Dat hadden wij nooit verwacht.

Begin januari waren Hans en ik samen op vakantie op Madeira. Een prachtig eiland, waar we vele kilometers wandelden langs de levada’s. Uren buiten zijn, lopen, genieten van de natuur en vooral: tijd hebben voor elkaar.

En tijdens al die kilometers kwamen vanzelf de gesprekken.

Over ons leven thuis.

Over hoe druk het eigenlijk altijd is. Hans met zijn bedrijf in de akkerbouw en ik met mijn werk als zzp’er in de zorg, mijn werk als levenseinde doula, de camping en natuurlijk alle administratie die daar ook nog bij hoort.

We hebben allebei onze hobby’s en dingen waar we blij van worden, maar die kwamen steeds vaker op de tweede plaats. En samen zomaar eens op pad? Daar kwam eigenlijk nauwelijks iets van terecht.

Op Madeira beseften we steeds meer: als we iets willen veranderen, dan moeten we het nu doen.

Hans wordt 60. We zijn nog gezond, hebben dromen en willen nog zoveel dingen samen doen.

Maar wanneer dan?

Ooit? Later?

Nee. Misschien was dit wel het moment.

Eind januari vertelde Hans ineens dat hij de makelaar had gebeld voor een afspraak.

Een week later zaten we met hem aan tafel om een eventuele verkoop te bespreken. Ons huis, het bedrijf, de camping en het land. Een behoorlijk besluit.

Maar zelf dachten we nog heel nuchter: zo’n vaart zal het toch niet lopen?

Want wie zoekt er tegenwoordig nog zo’n groot erf met een woonhuis, schuren, land én een camping?

We zouden vast alle tijd hebben om aan het idee te wennen.

Dachten we...

De volgende dag kwam Hans behoorlijk in paniek de keuken binnen.

De makelaar had gebeld. Hij had mogelijk al een koper!

Hè?

Nu al?

Daar ging onze rustige overgangstijd.

Wat begon met een paar lange gesprekken tijdens wandelingen op Madeira, werd ineens werkelijkheid.

En snel ook.

In april was alles rond.

Ons huis verkocht.
Het bedrijf verkocht.
De camping en het land verkocht.

En onze handtekeningen stonden eronder.

In december dragen we de sleutels over. Tot die tijd wonen en werken we hier nog gewoon, maar toch is alles anders.

Want ineens is alles voor de laatste keer.

Voor Hans was het de laatste keer dat hij het land bewerkte. De laatste keer bieten, graan, bonen en vlas inzaaien. Werk dat jarenlang zo vanzelfsprekend bij zijn leven hoorde. De seizoenen kwamen en gingen en ieder jaar begon het weer opnieuw.

Maar volgend jaar niet meer.

Voor mij is dit het laatste seizoen van de camping. De laatste gasten ontvangen, de laatste gesprekjes, de laatste keren alles klaarmaken en regelen. Ook dat hoort straks niet meer bij mijn dagelijkse leven.

Het voelt vreemd.

Maar tegelijkertijd voelt het ook fijn.

Want we hebben hier zelf voor gekozen. We willen meer tijd. Voor elkaar, voor onze hobby’s, om eropuit te gaan en voor alles waar we jarenlang van zeiden: dat komt later wel.

En ondertussen moet er natuurlijk ook opgeruimd worden.

Dus gaan we de zolder op.

En daar ligt ineens een heel leven voor je.

Dozen met babykleertjes. Kinderspeelgoed. Boeken. Spullen waarvan je niet eens meer wist dat je ze had. En dan die oude, stuk geknuffelde knuffels van onze kinderen...

Je pakt ze op en ineens ben je jaren terug in de tijd.

Bij kleine kinderhandjes, bedtijd, spelen, huilen, lachen en alles wat bij die jaren hoorde. Sommige dingen zijn eigenlijk allang rijp voor de vuilnisbak, maar probeer zo’n oude knuffel maar eens weg te gooien.

Dus sta ik daar steeds weer met dezelfde vragen:

Wat kan weg?
Wat wil ik bewaren?
Wat mag mee naar ons volgende huis?

Eigenlijk gaat het niet alleen over spullen.

Het gaat over afscheid nemen van een periode in ons leven. Over herinneringen koesteren zonder alles vast te hoeven houden.

Ons volgende huis hoeft niet gevuld te worden met alles wat achter ons ligt.

Er mag ook ruimte zijn voor wat nog gaat komen.

En dan komt natuurlijk de vraag die ons nu steeds vaker wordt gesteld:

Waar gaan jullie dan wonen?

Het antwoord is heel simpel: we weten het nog niet.

Blijven we op Texel? Misschien. Maar er zijn zoveel mooie plekjes in Nederland. En nu we deze stap eenmaal hebben gezet, voelt het ook alsof we verder mogen kijken.

Wat we zoeken weten we eigenlijk wel.

Ik hou van oude, mooie bomen, van bossen en van lange wandelingen met de honden. Ik wil vanuit huis de natuur in kunnen en mooie ritten kunnen maken met mijn paard. Hans wandelt graag met me mee en zou straks ook veel meer willen fietsen.

We houden van rust en ruimte, maar willen ons ook niet helemaal afzonderen. Sociaal contact vinden we belangrijk. Even naar een dorpje, mensen ontmoeten, een praatje maken en onderdeel zijn van een omgeving.

Onze droom?

Een fijn huis met een schuur en wat land voor mijn paarden. Geen enorm bedrijf meer en geen camping die altijd aandacht vraagt. Gewoon een plek waar we kunnen wonen en genieten. Omringd door natuur en bossen, maar niet te ver van een gezellig klein dorpje.

Of die plek op Texel staat, in Drenthe, Overijssel, Gelderland of ergens waar we nu nog helemaal niet aan denken?

Geen idee.

En gek genoeg voelt dat helemaal niet verkeerd.

Een paar maanden geleden hadden we een huis, een bedrijf, land, een camping en een leven waarvan we precies wisten hoe morgen eruit zou zien.

Straks hebben we de vrijheid om opnieuw te kiezen.

Dat is spannend. Soms ook een beetje onwerkelijk. Want in december geven we de sleutels van ons oude vertrouwde leven letterlijk uit handen.

Maar misschien hoeven we nu ook nog helemaal niet te weten waar we terechtkomen.

We weten vooral hoe we ons volgende leven graag willen leven.

Met meer tijd voor elkaar.
Meer buiten zijn.
Meer wandelen.
Meer fietsen.
Meer paardrijden.
Meer zomaar eens weggaan omdat het kan.

En wat minder: dat doen we later wel.

Want misschien is dat wel het belangrijkste wat we tijdens onze wandelingen op Madeira beseften:

Later komt vanzelf. Maar als je iets wilt veranderen, moet je soms zelf de eerste stap zetten.

En die stap hebben wij gezet.

Waar hij ons brengt?

Dat ontdekken we onderweg.

De wachtkamer II

Sat, 23 May 2026 15:55:56 GMT

De wachtkamer II

De wachtkamer II

Ik zit weer in de wachtkamer, terwijl mijn cliënt behandeld wordt.
Mijn blik valt op een man die op een ladder staat, zorgvuldig een kier dichtzet met kit.

Strak, precies werk.

Ik geef hem een compliment.
“Dat ziet er netjes uit, dat krijg ik zelf nooit zo strak.”

Hij lacht. “Ieder z’n expertise.”
En hij vraagt wat ik doe.

Ik vertel dat ik werk in de zorg, vooral met palliatieve cliënten.

Een vrouw in de wachtkamer mengt zich in het gesprek.

“Dat is wel heftig werk… jouw cliënten zijn dus terminaal?”

Rustig leg ik haar uit wat het verschil is tussen palliatief en terminaal.
Dat palliatieve zorg niet alleen over de laatste fase gaat, maar over kwaliteit van leven — soms nog maanden, soms langer.

Ook vertel ik dat ik regelmatig nachten werk in het hospice.

De vrouw reageert verbaasd:
“Daar kom je toch alleen als je niet meer uit bed kunt?”

Ik voel de behoefte om dat beeld recht te zetten.
Ik leg uit dat mensen in een hospice, als het kan, gewoon uit bed mogen. Dat ze soms nog even naar buiten gaan, een rondje lopen, de frisse lucht voelen.

En dat een opname vaak gebeurt wanneer een arts verwacht dat het levenseinde nadert — meestal binnen drie maanden.
Soms wordt die periode nog verlengd.

Er valt even een stilte.

In die stilte voel je hoe belangrijk uitleg is.
Hoeveel aannames er zijn.
En hoeveel rust het kan geven als iemand het nét even anders hoort.

Er zijn nog zoveel aannames en onwetendheden.
Juist daarom is het zo belangrijk om hierover te praten en uitleg te geven.

Zodat iemand weet wat er mogelijk is, wanneer je van de arts hoort dat je niet meer beter wordt, maar er nog wél kwaliteit van leven kan zijn.

Dat je er niet alleen voor staat.
Dat er hulp is.
Dat er mensen zijn die met je meelopen, die kijken naar de hele mens, en niet alleen naar de ziekte.

Misschien begint het soms gewoon hier…
in een wachtkamer.

Waar ruimte komt voor het echte gesprek, ontstaat rust.

De wachtkamer

Mon, 11 May 2026 15:39:49 GMT

De wachtkamer.

De wachtkamer

Voor de vijftiende keer zit ik in de wachtkamer in Amsterdam.
Ik begeleid mijn cliënt naar haar bestralingen en wacht rustig tot ze weer terugkomt. Bewust laat ik mijn telefoon in mijn tas zitten. Juist hier, in deze ruimte tussen hoop en onzekerheid, ontstaan vaak de meest bijzondere gesprekken.

Er zitten meerdere mensen te wachten op hun behandeling. Sommigen praten openhartig over hun ziekte en wat het met hen doet. Anderen staren stil voor zich uit of verdwijnen in hun telefoon, alsof ze daar even kunnen ontsnappen aan de werkelijkheid.

Een vrouw vertelt dat dit haar laatste behandeling is. Niet omdat ze beter is, maar omdat er niets meer gedaan kan worden. Ze praat over haar volwassen kinderen, die moeilijk met haar emoties omgaan. Dat verdriet raakt haar misschien nog wel het meest. Gelukkig, zegt ze zachtjes, heeft ze een goede vriendin die er altijd is.

Een andere vrouw vertelt over haar man, die een halfjaar geleden tijdens hun vakantie overleed. Nu is ze zelf ziek.
“Het voelt zwaar om dit alleen te moeten doen,” zegt ze.

Vanmorgen zat er een jonge vrouw alleen in de wachtruimte. Ze keek gespannen om zich heen. Duidelijk angstig. Ik vroeg voorzichtig of ze bang was.

Vandaag was haar eerste bestraling.
Zevenentwintig jaar. Baarmoederhalskanker.

“Ik ben laat begonnen met nadenken over kinderen,” vertelt ze. “Maar ik heb wel mijn eicellen laten invriezen. Ik heb nog een kinderwens.”

Naast de bestralingen krijgt ze ook chemotherapie. Ze vertelt hoe bang ze is voor de toekomst. Voor wat de behandelingen met haar lichaam gaan doen. Voor alles wat nog onzeker is.

We raken in gesprek. Gewoon mens tot mens.
Geen grote oplossingen. Geen perfecte woorden. Alleen aandacht, rust en even samen zitten in een moeilijke werkelijkheid. Ik zie dat het haar goeddoet.

Wanneer mijn cliënt terugkomt van haar behandeling, neem ik afscheid van de jonge vrouw. Ik wens haar kracht, maar vooral ook een mooie toekomst toe.
“Misschien komen we elkaar hier nog wel eens tegen,” zeggen we tegen elkaar.

Mijn cliënt zit nu bijna op de helft van haar bestralingen.
En ik? Ik zit straks waarschijnlijk nog zo’n vijftien keer in deze wachtkamer.

Een ruimte waar verdriet, angst, hoop en verbondenheid iedere dag stilletjes naast elkaar zitten.

Alphine Smit Bakker
Levenseinde Doula | Verzorgende IG
Hart voor sterven – Verzorging & Begeleiding op Texel

�� Texel
�� 06 37273439
�� www.verzorgingoptexel.nl

Een Teken?

Sun, 01 Mar 2026 01:57:19 GMT

Tekens of Toeval?��

�� Tekens of Toeval? ��

Mijn moeder is gevallen en ligt in het ziekenhuis.
Samen met mijn zus en mijn vader wachten we tot de operatie klaar is.

De tijd lijkt anders te lopen in een ziekenhuis.
Trager. Zwaarder. Alsof alles even stilstaat terwijl je hoofd overuren maakt.

In gedachten ben ik steeds bij mama.
Zonder woorden vraag ik " aan niemand in het bijzonder" of er alsjeblieft voor haar gezorgd kan worden. Dat de operatie goed verloopt. Dat ze veilig weer bij ons terugkomt.

Geen uitgesproken gebed.
Alleen een stille hoop die je ergens neerlegt wanneer je zelf niets meer kunt doen.

Wanneer mijn moeder terug is op haar kamer geef ik haar een zoen.
Na tien minuten stap ik weer naar buiten. Er mogen maar twee bezoekers tegelijk blijven en wij zijn met z’n drieën.

Ik mis de boot en moet een uur wachten.

Als de slagboom opengaat en ik mijn auto start, klinkt er ineens mediterrane, bijna meditatieve muziek uit mijn speakers. Vreemd… want Spotify staat op hardloopmuziek en de radio op Joe FM. Toch vult rustige muziek de auto, alsof iemand even de haast uit mijn hoofd haalt.

Op de boot zet ik de motor uit.
Bij aankomst start ik opnieuw en Joe FM speelt weer alsof er niets gebeurd is.

De volgende dag koop ik een nieuwe pyjama voor mijn moeder. Terwijl ik bij het rek sta, komt mijn schoonzus aanlopen.
“Hebben wij hetzelfde idee?”

Later loop ik een stenenwinkeltje binnen. Mijn moeder houdt van turkoois. We zoeken overal, maar er is geen turkoois steen te vinden.

Buiten spreekt een vrouw mij aan.
Ze herkent mij van het ziekenhuis. We raken in gesprek en ze vertelt over haar moeder. De tranen komen. Ik leg mijn hand op haar rug.

Zonder nadenken pak ik mijn visitekaartje, dat ik normaal nooit bij me heb, maar nu toevallig wel.

Ze leest het.
“Wat een mooie naam Alphine en levenseinde doula.”

En ik zie herkenning. Verdriet. Opluchting.
Alsof iemand even gezien wordt op precies het juiste moment.

Later geef ik mijn vader een kettinkje om bij mijn moeder om te doen.
Ik draag dezelfde.

En dan, een dag later, zit ik op de boot in mijn auto.
Plots loopt er een lieveheersbeestje over mijn been. Rustig, zonder haast. Wanneer ik de auto start, kruipt het omhoog over mijn wollen jas.

Ik moet lachen en denk: ga jij maar mee naar het ziekenhuis… blijf maar een beetje bij mijn moeder.

Ik geloof eigenlijk niet zo in tekens.

Maar in mijn werk zie ik vaak wat er gebeurt wanneer mensen zich kwetsbaar voelen. Wanneer controle verdwijnt. Wanneer liefde en angst naast elkaar bestaan. Dan zoeken we bewust of onbewust naar iets dat ons draagt.

Misschien zijn het geen tekens.
Misschien is het onze behoefte aan verbinding.
Aan het gevoel dat we er niet alleen voor staan.

En misschien…maakt het uiteindelijk niet uit.

Want in die momenten van wachten, hopen en loslaten, voelt het alsof er iets meeloopt. Iets zachts. Iets dat troost geeft.

Dus kijk ik even omhoog.
Niet omdat ik zeker weet dat er iemand luistert, maar omdat dankbaarheid soms vanzelf ontstaat.

En dat alleen al brengt rust.

Misschien zijn het geen tekens.
Misschien is het toeval.

Maar wanneer liefde zo groot is en wachten zo kwetsbaar voelt,
zoeken we allemaal iets dat ons geruststelt.

En soms…
komt troost in de vorm van muziek die nergens vandaan lijkt te komen,
een onverwachte ontmoeting,
of een klein lieveheersbeestje dat precies op het juiste moment met je meereist.

Niet om antwoorden te geven,
maar om zachtjes te fluisteren:

je hoeft dit niet alleen te dragen.��

✨ In momenten van afscheid, wachten en onzekerheid ontdek ik steeds opnieuw hoe belangrijk nabijheid is. Soms in woorden, soms in stilte, maar nooit alleen.

Alphine Smit Bakker
Levenseinde Doula | Hart voor Sterven

Wees nieuwsgierig en ontdek meer over mij.

Wed, 17 Dec 2025 19:26:40 GMT

Wees nieuwsgierig en ontdek meer over mij.

Mijn naam is Alphine . Ik woon op het prachtige eiland Texel , een plek waar lucht, ruimte en natuur mij dagelijks voeden. Samen met mijn man run ik een akkerbouwbedrijf met een kleinschalige camping. Het leven hier volgt het ritme van de seizoenen, iets wat mij helpt om te leven en werken vanuit rust en vertrouwen.

Op onze boerderij zijn ook veel dieren: Brandrode runderen, schapen, paarden, kippen, twee Bernerdoodles en poezen . Dieren spiegelen, vertragen en leven in het moment. Ze herinneren mij elke dag aan wat werkelijk belangrijk is.

Naast het werk op de boerderij ben ik zzp’er in de zorg . Ik verleen vakantiezorg aan mensen die met zorg naar Texel komen en waakzorg om partners en mantelzorgers te ontlasten.
Sinds kort werk ik ook als Levenseinde Doula . In deze rol begeleid ik mensen en hun naasten wanneer het leven zijn afronding nadert. Ik ben er om te luisteren, om samen stil te staan, om ruimte te geven aan alles wat er is, vragen, angst, verdriet, herinneringen en liefde. Niet door over te nemen, maar door aanwezig te zijn.

In mijn werk geloof ik dat sterven net zo goed bij het leven hoort als geboren worden. Door tijd, aandacht en rust te brengen, ontstaat er ruimte voor verbinding, afscheid en betekenis. Ieder mens mag zijn eigen weg gaan, in zijn eigen tempo, op zijn eigen manier.

Creativiteit is voor mij een belangrijke vorm van expressie en verwerking. Ik maak met liefde persoonlijke creaties achter mijn naaimachine . Met aandacht en zorg ontstaan er stukken die troost kunnen bieden, herinneringen kunnen dragen of simpelweg warmte uitstralen. Ook dit past bij wie ik ben: werken met mijn handen, vanuit gevoel.

In mijn vrije tijd rijd ik paard, wandel ik graag en lees ik veel. Ik geniet ook van een goed gesprek of een kop koffie met een vriendin. Ik ben leergierig , creatief, empathisch en rustig van aard . Ik sta met beide benen op de grond. Ik plan weinig, maar vertrouw op het leven en op wat zich aandient. En steeds opnieuw ervaar ik: het komt zoals het bedoeld is.

Terugblik op de 50+ beurs op Texel:

Sat, 22 Nov 2025 16:29:19 GMT

Terugblik op de 50+ beurs op Texel:

praten over het levenseinde geeft rust

Twee weken geleden stond ik op de 50+ beurs hier op ons mooie eiland Texel. Een prachtige dag waarop ik veel bezoekers mocht ontmoeten en vertellen over mijn werk als Levenseinde Doula. De reacties waren warm en bemoedigend. Veel mensen zeiden: “Wat mooi dat jij dit doet”, “Fijn dat dit op Texel kan” of “Ik wist niet dat dit bestond.”

Naast deze reacties kwamen er ook persoonlijke verhalen voorbij. Mensen vertelden hoe zij terugkijken op het overlijden van een dierbare, met warmte maar soms ook met verdriet. Anderen zeiden eerlijk: “Hier wil ik nog niet aan denken, het is nog lang niet mijn tijd.”

Juist dát is een herkenbare reactie. Over sterven praten blijft voor veel mensen moeilijk. Toch merkte ik opnieuw hoeveel rust het kan geven wanneer je er wél over nadenkt. Niet omdat de dood dichtbij hoeft te zijn, maar omdat het leven onverwacht kan lopen.

Waarom nadenken over je laatste levensfase zoveel rust kan geven

Een levenseinde plan maken betekent niet dat je “klaar bent om te gaan”. Het betekent dat je bewust nadenkt over wat voor jou belangrijk is—voor nu, voor later en voor je naasten.

Een plan geeft duidelijkheid over vragen zoals:

Wie mag beslissingen nemen als jij dat zelf niet meer kunt?
Wat is voor jou goede zorg en wat juist niet?
Hoe denk je over reanimatie, euthanasie of palliatieve sedatie?
Wil je thuis blijven wonen, en zo niet, waar voel jij je veilig?
Heb je een wilsverklaring en weet je huisarts van jouw wensen?
Wat moeten je nabestaanden weten, zoals wachtwoorden, abonnementen en belangrijke documenten?

Dit zijn onderwerpen waar je misschien nooit bij stil hebt gestaan, maar die veel rust en overzicht kunnen geven wanneer je ze wél vastlegt.

Wat kan ik als Levenseinde Doula voor u betekenen?

U staat er niet alleen voor. Als Levenseinde Doula help ik u bij het maken van een levenseinde plan dat past bij uw wensen, waarden en levenssituatie.

Maar ik kan u ook ondersteunen wanneer u ongeneeslijk ziek bent. Veel mensen hebben dan vragen als:
Hoe nu verder?
Hoe richt ik mijn leven in nu de tijd die rest zo kostbaar is?

Ik kijk met u mee, bied begeleiding, praktische hulp en bovenal een luisterend oor. Samen zoeken we naar rust, overzicht en ruimte voor wat werkelijk belangrijk is.

Tot slot

De beurs was voor mij een bevestiging hoe waardevol en nodig dit werk is. Het levenseinde is een deel van het leven waar we vaak liever niet over praten, maar waar openheid, aandacht en voorbereiding veel kan betekenen.

�� Met hart, rust en aandacht begeleid ik mensen en hun naasten in de laatste fase van hun leven.

Levenseinde Doula op Texel – Begeleiding in de laatste levensfase

Wed, 05 Nov 2025 11:15:53 GMT

Wat kan ik voor u betekenen als Levenseinde Doula op Texel?

Levenseinde Doula op Texel

Begeleiding in de laatste levensfase met rust, aandacht en warmte

Door de jaren heen heb ik veel mensen mogen begeleiden in hun laatste levensfase. Toch voelde ik dat er nog iets miste — iets wat verder ging dan alleen de zorg. Daarom besloot ik de opleiding tot Levenseinde Doula te volgen. Een warme, verdiepende opleiding die helemaal past bij mijn werk als zzp’er in de zorg op Texel .

Een Levenseinde Doula is een niet-medische begeleider die er is voor mensen in hun laatste levensfase, én voor hun dierbaren. Iemand die ondersteunt met rust, tijd en aandacht. Iemand die helpt bij het vinden van balans in een periode vol emoties en veranderingen.
De doula biedt emotionele, spirituele en praktische ondersteuning : troost, informatie, hulp bij het regelen van zaken en het creëren van een serene omgeving.
Het woord doula komt uit het Grieks en betekent ‘wijze vrouw’ en dat zegt eigenlijk alles.

Wat doet een Levenseinde Doula?

Als Levenseinde Doula op Texel bied ik begeleiding aan mensen die ongeneeslijk ziek zijn of zich voorbereiden op het sterven. Ik ben er ook voor hun familie en mantelzorgers.
Mijn doel is om rust te brengen, vragen te verhelderen en samen te kijken naar wat nog belangrijk is in deze fase van het leven.

Ik werk met aandacht, zachtheid en respect altijd afgestemd op de wensen en gewoontes van degene die ik begeleid.

Het verschil tussen een stervensbegeleider en een Levenseinde Doula

De woorden stervensbegeleider en levenseinde doula worden vaak door elkaar gebruikt, maar er is een klein verschil.
Een Levenseinde Doula kijkt breder. Zij begeleidt het hele proces: vanaf het moment van de diagnose tot aan de nazorg voor de nabestaanden.
Een stervensbegeleider richt zich meestal op het laatste stukje van het leven, het daadwerkelijke stervensproces.
Beide rollen zijn waardevol — het verschil zit vooral in de benadering en de opleiding .

Op Texel werk ik met beide invalshoeken: als zorgverlener én als doula, zodat ik u op alle vlakken kan ondersteunen.

Waarom ik dit werk doe

Al vele jaren werk ik met liefde in het Hospice Texel en verleen ik waakzorg bij mensen thuis .
Eerder volgde ik de opleiding in de palliatieve zorg , maar de opleiding tot Levenseinde Doula heeft daar een diepere laag aan toegevoegd.
Mijn hart ligt bij het laatste stukje van het leven bij het ondersteunen van mensen in een tijd vol onzekerheid, angst en afscheid.

Het is bijzonder om in deze fase aanwezig te mogen zijn: om rust te brengen, aandacht te geven en er gewoon te zijn. Niet alleen voor degene die sterft, maar ook voor de mensen eromheen.

Wat ik voor u en uw naasten kan betekenen

Praten over sterven en de dood is vaak moeilijk. Toch kan het ook rust en duidelijkheid geven.
Als Levenseinde Doula bied ik ruimte om hierover in alle openheid te praten en u en uw naasten hierin te begeleiden.

Samen kunnen we een levenseindeplan maken, zodat u zelf de regie houdt. Dat geeft overzicht, richting en vooral rust.

Ik kan ’s nachts waken , zodat uw partner of mantelzorger met een gerust hart kan slapen.
Ook overdag kan ik er zijn om even over te nemen, zodat uw naaste wat tijd voor zichzelf heeft.

Daarnaast bied ik emotionele steun door te luisteren, echt te luisteren naar uw verhalen, emoties en angsten.
En als dat nodig is, kan ik ook praktische hulp bieden, precies daar waar het nodig is.

Levenseinde Doula Texel met aandacht, warmte en vertrouwen

Wilt u weten wat ik als Levenseinde Doula op Texel voor u of uw naasten kan betekenen?
Of wilt u in alle rust kennismaken om te kijken wat er mogelijk is?
Neem dan gerust contact met mij op.
Samen bespreken we wat bij u past met aandacht, warmte en respect.

Alphine Smit Bakker

�� 06-37273439
�� Hart voor Sterven – Verzorging & Begeleiding op Texel
�� verzorgingoptexel@gmail.com
�� www.verzorging o ptexel.nl
�� Texel

Het Hospice

Wed, 27 Aug 2025 03:06:25 GMT

Het Hospice

Sinds ik als zzp'er in de zorg ben gestart, bied ik veel waakzorg in de terminale fase van de cliënt. Voorheen bij de cliënten thuis, maar nu al jarenlang in het Hospice op Texel. Wat me opvalt, is dat de zorg/waakzorg vaak te laat wordt ingezet.

De cliënt en zijn naasten zijn zich niet volledig bewust van de beschikbare opties. Het liefste breng je jou laatste dagen van het leven thuis in je vertrouwde omgeving door, omringd door je gezin, familie en vrienden. Je wilt deze reis samen maken, de weg naar het einde.

Maar dat kan een grote last zijn; de partner(familie) krijgt een rol toebedeeld als mantelzorger, verpleegster en gastvrouw (man). De zorg is 24 uur per dag aanwezig, evenals de bijbehorende zorgen. Deze nieuwe rol van de partner (familie) vergt een voortdurende inzet, dag en nacht. Van een goede nachtrust is dan ook weinig te verwachten.

Wanneer de palliatieve fase lang aanhoudt, kunnen er onvermijdelijke irritaties ontstaan; je kunt al snel boos worden op elkaar om de kleinste dingen. Bij degenen die je dierbaar zijn en die je vertrouwt, kun je jouw emoties het gemakkelijkst delen.

Het lijkt erop dat de partner (familie) niets meer goed kan doen, en dat is spijtig; het levenseinde zou immers een mooi moment moeten zijn, omringd door veel liefde.

Voordat het zover komt, kunt u overwegen hulp in te schakelen door bijvoorbeeld samen met familie of vrienden een waakplan op te stellen en taken te verdelen. U kunt ook een professionele nachtzuster inschakelen die 's nachts kan waken. Daarnaast is het Hospice ook een mogelijke optie.

Het Hospice op Texel wordt voornamelijk ondersteund door vrijwilligers, met ‘s nachts een professionele nachtzuster met verpleegkundige ervaring. Gedurende 24 uur per dag is er altijd iemand aanwezig die hulp kan bieden aan de gast en zijn familie. Indien gewenst, wordt de zorg volledig uit handen genomen. Het Hospice heeft een warme, huiselijke sfeer waar iedereen van harte welkom is en waar u zelf de regie kunt voeren over uw wensen. Bent u nieuwsgierig naar wat het Hospice voor u kan betekenen? Elke laatste vrijdag van de maand bent u van harte welkom op onze open middag, van 13:30 tot 15:30.

Hart voor sterven

Wed, 13 Aug 2025 20:16:53 GMT

Opleiding en uitbreiding van mijn bedrijf.

Al enige tijd zocht ik naar meer uitdaging en verdieping in mijn werkzaamheden binnen de palliatieve zorg. Ik beluisterde podcasts en verdiepte me in talloze websites. Mijn zoektocht richtte zich op een opleiding tot stervensbegeleider die niet alleen de medische aspecten van het stervensproces belicht, maar ook veel aandacht besteedt aan de holistische benadering van de mens.

Uiteindelijk ontdekte ik een opleiding die perfect aansloot bij mijn wensen, maar er was iets dat me tegenhield. De opleiding vond namelijk plaats in het meest zuidelijke puntje van Nederland, terwijl ik zelf in het meest noordelijke woon, namelijk op Texel. Na een week van twijfel, vlak voor de start van de opleiding, besloot ik me toch aan te melden. Zo begon ik in januari van dit jaar aan een nieuw avontuur. Gelukkig kunnen we tegenwoordig veel online bijeenkomen en zien we elkaar vijf keer in Maastricht.

Nu rijst natuurlijk de vraag welke opleiding ik volg. Ik heb gekozen voor de opleiding Stervensgoed Levenseinde Doula. Een levenseinde doula is een professional die emotionele, praktische en spirituele, niet-medische ondersteuning biedt aan mensen in de palliatieve fase, oftewel de laatste fase van hun leven.

Palliatief betekent verzachtend of ondersteunend. In de context van ziekte en zorg verwijst palliatieve zorg naar ondersteuning die gericht is op het verbeteren van de kwaliteit van leven van mensen die niet meer kunnen genezen, door klachten te verminderen en zorg te bieden. Het is dus niet gericht op genezing, maar op het zo comfortabel en aangenaam mogelijk maken van de laatste levensfase.

Deze opleiding past daarom perfect bij mij; ik kan mijn medische kennis combineren met de holistische kennis die ik nu opdoe, zodat ik de cliënt straks beter kan bijstaan in zijn of haar reis naar het einde van het leven. Ik moet nog even studeren, maar hoop eind november mijn diploma te behalen. En dan zal ik mijn bedrijf uitbreiden met diensten onder de naam:

"Hart voor sterven"

Oud & Nieuw

Mon, 02 Jan 2023 02:19:12 GMT

Oud en nieuw in het Hospice.

Het is oudejaarsavond 2022. Ik maak me klaar om te gaan werken in de nacht. Ik besluit een mooi jurkje aan te trekken en mak-up op mijn gezicht. Ik zie er feestelijk uit.

Als ik in het Hospice ben ga ik naar mijn cliënt. Ze glundert naar me en zecht "wat zie je er mooi uit vandaag". Ik zie dat dat de kapper vandaag bij mw. is geweest en geef haar een compliment over haar mooie kapsel mw. Is er blij mee. Ze verteld dat ze eerder ook ma-kup gebruikte, ondertussen kijkt ze naar haar nagels "ik veilde en lakte ook altijd mijn nagels, maar nu kan ik dat niet meer" Ik vraag mw. wat vindt u een mooie kleur? "Niet te fel. Jou nagels vind ik mooi"

Ik beloof haar dat ik de volgende nacht nagellak meeneem.

En zo geschiedde. De ochtend na mijn nachtdienst het is inmiddels alweer 2 januari blijf ik wat langer om mw. haar nagels te knippen, veilen en lakken. Het neemt wat tijd in beslag maar dat geeft niet. Ondertussen verteld mw. verhalen uit haar verleden. Aangrijpende verhalen.. En ik luister. Na een tijdje zijn de nagels klaar en mooi opgedroogd. Mw. is hier erg blij mee ze glundert ze voelt zich weer mooi. Weer even de mooie jonge vrouw die ze geweest is. Ze bedankt me meerdere keren.

Met een voldaan gevoel ga ik naar huis.

Ook dit is mijn werk de palliatieve zorg. Werk waar mijn hart ligt, werk wat mij voldoening geeft.

Het Hospice

Van huizenjacht naar ziekenhuisbed..en weer verder.

Van huizenjacht naar ziekenhuisbed… en weer verder

We weten hoe we willen leven, alleen nog niet waar

We weten hoe we willen leven, alleen nog niet waar!

We weten hoe we willen leven, alleen nog niet waar!

De wachtkamer II

De wachtkamer II

De wachtkamer

De wachtkamer.

De wachtkamer

Een Teken?

Tekens of Toeval?����

Wees nieuwsgierig en ontdek meer over mij.

Wees nieuwsgierig en ontdek meer over mij.

Terugblik op de 50+ beurs op Texel:

Terugblik op de 50+ beurs op Texel:

﻿ praten over het levenseinde geeft rust

﻿

Waarom nadenken over je laatste levensfase zoveel rust kan geven

Wat kan ik als Levenseinde Doula voor u betekenen?

Tot slot

Levenseinde Doula op Texel – Begeleiding in de laatste levensfase

Wat kan ik voor u betekenen als Levenseinde Doula op Texel?

Levenseinde Doula op Texel

Begeleiding in de laatste levensfase met rust, aandacht en warmte

Wat doet een Levenseinde Doula?

Het verschil tussen een stervensbegeleider en een Levenseinde Doula

Waarom ik dit werk doe

Wat ik voor u en uw naasten kan betekenen

Levenseinde Doula Texel met aandacht, warmte en vertrouwen

Het Hospice

Het Hospice

Hart voor sterven

Opleiding en uitbreiding van mijn bedrijf.

Oud & Nieuw

Oud en nieuw in het Hospice.

Tekens of Toeval?��

praten over het levenseinde geeft rust