Ondertussen is mijn pols alweer een week vrij van gips en ben ik begonnen met fysiotherapie. Wat heerlijk om die arm eindelijk weer vrij te hebben. Al betekent vrij van gips natuurlijk nog lang niet dat alles ook weer werkt zoals voorheen.

Mijn hand en pols zijn nog stijf en er zit nog behoorlijk wat vocht in. Toch merk ik iedere dag een klein beetje vooruitgang. Gisteren ging ik voor het eerst naar de fysiotherapeut en kreeg ik oefeningen mee om mijn hand en pols weer soepeler te maken.

Ik merk dat ik mijn hand nu ook wat meer durf te gebruiken voor kleine dingen. Misschien hield de angst om iets verkeerd te doen me de afgelopen weken ook wel een beetje tegen.

Terugdenken aan vroeger

De afgelopen tijd moest ik regelmatig denken aan een vriendinnetje uit mijn lagere schooltijd.

Ze was geboren met maar één hand. Aan haar andere arm had ze een klein stompje, met een soort klein vriemeltje dat haar duim moest voorstellen. Ze was één van een tweeling en in de baarmoeder had haar handje tegen de zij van haar zusje gelegen.

Maar wat kon zij veel met die ene hand! Eigenlijk alles. Zelfs haar veters strikken.

En daar moest ik de afgelopen weken regelmatig aan denken. Want als je ineens zelf maar één hand kunt gebruiken, ontdek je pas hoeveel je normaal gesproken met twee handen doet. Al moet ik bekennen dat je vanzelf ook behoorlijk handig wordt met één hand. Ik heb dan nog het geluk dat het mijn linkerhand is en dat ik rechts ben.

Maar mijn veters strikken? Daar begin ik voorlopig niet aan. Wat ben ik blij met mijn Skechers Step Ins!

Kleine stapjes vooruit

Langzaam komt er dus steeds iets meer beweging in mijn hand en pols. Maar sommige dingen moeten echt nog even wachten.

De paarden verzorgen en vooral het poepscheppen gaat bijvoorbeeld nog niet lukken. Gelukkig heb ik lieve mensen om mij heen die helpen en bijspringen waar dat nodig is. Mensen die gewoon zien wat er moet gebeuren en het doen.

Die zijn goud waard.

Zo blijft alles toch een beetje draaien én een beetje netjes.

En dan… ons grote nieuws

Ondertussen gebeurde er nog iets heel bijzonders.

We hebben een nieuw paradijsje gekocht!

Een echt paradijs voor een paardenmeisje zoals ik. Maar gelukkig ook voor Hans. Een plek waar we ons allebei thuis kunnen gaan voelen.

De natuur ligt straks naast ons huis, de supermarkt is op vijf minuten fietsen en Heerenveen ligt op ongeveer zes kilometer afstand.

Ja, jullie lezen het goed…

Wij moeten Fries gaan leren!

Na een lange zoektocht hebben we de plek gevonden waar we straks een nieuw hoofdstuk van ons leven mogen beginnen. Begin december gaan we verhuizen.

Dat zal ongetwijfeld weer even wennen worden. Een nieuw huis, een nieuwe omgeving en een ander dagelijks leven. We laten tenslotte niet zomaar een plek achter. Texel is en blijft een belangrijk onderdeel van ons leven.

We blijven dan ook verbonden met het eiland en zullen hier regelmatig te vinden zijn.

Ook mijn werk als Levenseinde Doula blijf ik op Texel doen. Daarnaast ga ik mijn begeleiding ook aanbieden in Friesland. Hoe dat allemaal precies vorm gaat krijgen, zal de toekomst uitwijzen.

Eigenlijk past dat wel bij waar we nu staan.

Mijn pols moet opnieuw leren bewegen. Wij gaan opnieuw beginnen op een andere plek. Niet alles kan of hoeft meteen.

Stapje voor stapje.

Hoe het allemaal gaat uitpakken? Dat weet ik nog niet.

Maar ik geloof erin dat het goed komt.