De wachtkamer

Voor de vijftiende keer zit ik in de wachtkamer in Amsterdam.
Ik begeleid mijn cliënt naar haar bestralingen en wacht rustig tot ze weer terugkomt. Bewust laat ik mijn telefoon in mijn tas zitten. Juist hier, in deze ruimte tussen hoop en onzekerheid, ontstaan vaak de meest bijzondere gesprekken.

Er zitten meerdere mensen te wachten op hun behandeling. Sommigen praten openhartig over hun ziekte en wat het met hen doet. Anderen staren stil voor zich uit of verdwijnen in hun telefoon, alsof ze daar even kunnen ontsnappen aan de werkelijkheid.

Een vrouw vertelt dat dit haar laatste behandeling is. Niet omdat ze beter is, maar omdat er niets meer gedaan kan worden. Ze praat over haar volwassen kinderen, die moeilijk met haar emoties omgaan. Dat verdriet raakt haar misschien nog wel het meest. Gelukkig, zegt ze zachtjes, heeft ze een goede vriendin die er altijd is.

Een andere vrouw vertelt over haar man, die een halfjaar geleden tijdens hun vakantie overleed. Nu is ze zelf ziek.
“Het voelt zwaar om dit alleen te moeten doen,” zegt ze.

Vanmorgen zat er een jonge vrouw alleen in de wachtruimte. Ze keek gespannen om zich heen. Duidelijk angstig. Ik vroeg voorzichtig of ze bang was.

Vandaag was haar eerste bestraling.
Zevenentwintig jaar. Baarmoederhalskanker.

“Ik ben laat begonnen met nadenken over kinderen,” vertelt ze. “Maar ik heb wel mijn eicellen laten invriezen. Ik heb nog een kinderwens.”

Naast de bestralingen krijgt ze ook chemotherapie. Ze vertelt hoe bang ze is voor de toekomst. Voor wat de behandelingen met haar lichaam gaan doen. Voor alles wat nog onzeker is.

We raken in gesprek. Gewoon mens tot mens.
Geen grote oplossingen. Geen perfecte woorden. Alleen aandacht, rust en even samen zitten in een moeilijke werkelijkheid. Ik zie dat het haar goeddoet.

Wanneer mijn cliënt terugkomt van haar behandeling, neem ik afscheid van de jonge vrouw. Ik wens haar kracht, maar vooral ook een mooie toekomst toe.
“Misschien komen we elkaar hier nog wel eens tegen,” zeggen we tegen elkaar.

Mijn cliënt zit nu bijna op de helft van haar bestralingen.
En ik? Ik zit straks waarschijnlijk nog zo’n vijftien keer in deze wachtkamer.

Een ruimte waar verdriet, angst, hoop en verbondenheid iedere dag stilletjes naast elkaar zitten.

Alphine Smit Bakker
Levenseinde Doula | Verzorgende IG
Hart voor sterven – Verzorging & Begeleiding op Texel

🌿 Texel
📞 06 37273439
🌐 www.verzorgingoptexel.nl