Als je lichaam even niet meewerkt…

Afgelopen week was ik weer eens een dagje in het ziekenhuis.

Dit keer voor controle van mijn pols.

Eerst een röntgenfoto laten maken en daarna door naar de arts die mijn pols heeft geopereerd.

Ik vertelde hem dat de beweeglijkheid van mijn pols eigenlijk een beetje stagneert.

Dat ik nog steeds pijn heb, vooral wanneer de fysiotherapeut mijn pols probeert door te bewegen.

Natuurlijk gaat het allemaal wel iets vooruit, maar niet zoals ik had gehoopt.

Volgens de arts zagen de foto's er op het eerste gezicht goed uit. Op dat ene schroefje na dan.

Hij besloot toch een CT-scan te laten maken om beter te kunnen zien hoe het bot geneest.

Gelukkig kon dat dezelfde middag nog.

Ik had ook nog een afspraak staan voor een DEXA-scan, een onderzoek naar de botdichtheid.

Maar die afspraak was pas later op de middag.

Dus wat doe je dan?

Ik besloot in de hal van het ziekenhuis een kop koffie te drinken en een broodje te eten.

Kocht nog een paar tijdschriften om de tijd een beetje door te komen.

Geen letter heb ik gelezen!

Er kwam namelijk een gezellige dorpsgenote bij mij aan tafel zitten.

En voor we het wisten, zaten we heerlijk te kletsen.

Over van alles en nog wat, maar natuurlijk ook over onze lichamelijke ongemakken.

Toevallig stond ook bij haar een DEXA-scan op de planning.

Wat een lange ziekenhuisdag had kunnen worden, werd zo toch nog een aangename dag.

Een mooie ontmoeting op een onverwacht moment.

Maar toen kwamen de uitslagen…

Een dag later verscheen de uitslag van mijn DEXA-scan in mijn patiëntenportaal.

Osteopenie en osteoporose.

Ik moest het toch even twee keer lezen.

Mijn botdichtheid in mijn heupen blijkt verminderd.

In mijn rechterheup is zelfs sprake van osteoporose.

Gelukkig zijn de uitslagen van mijn rugwervels goed.

En dan ga je nadenken....

Hoe kan dat? Wat betekent dit voor de toekomst? En vooral, wat kan ik eraan doen?

Weer een dag later verscheen de uitslag van de CT-scan van mijn pols.

En daar werd ik niet bepaald vrolijk van.

Nauwelijks botgroei. Een stukje bot dat is afgescheurd. Een schroef die niet helemaal goed zit en deels in het gewricht uitkomt.

Mijn pols wordt op dit moment eigenlijk vooral bij elkaar gehouden door een plaat en schroeven.

Tenminste, zo voelt het wanneer je zo'n verslag leest.

En dan?

Dan moet je nog een week wachten voordat de arts je telefonisch de uitslag vertelt.

Een week waarin er van alles door je hoofd gaat.

Moet ik opnieuw geopereerd worden?

Gaat mijn pols ooit weer goed functioneren?

Waarom groeit dat bot niet zoals het hoort?

En wat betekent die osteoporose?

Maar ook heel praktische gedachten.

Help, we gaan verhuizen! We zitten midden in het inpakken, opruimen en afscheid nemen van ons leven op Texel.

Dit kan ik er eigenlijk helemaal niet bij hebben.

En mijn werk dan?

Mijn werk waarin ik mijn handen zo hard nodig heb.

Kan ik straks weer doen wat ik altijd met zoveel plezier heb gedaan?

Ik ben iemand die graag bezig is.

Die niet zo goed stil kan zitten. Die het liefst zelf de handen uit de mouwen steekt.

En juist die handen werken nu niet mee.

Als zorgverlener ben ik gewend om anderen te begeleiden.

Om uitleg te geven, gerust te stellen en mee te denken wanneer het leven even anders loopt dan verwacht.

Maar wanneer je zelf aan de andere kant staat, voelt het toch heel anders.

Dan kun je nog zoveel medische kennis hebben, maar de zorgen en onzekerheid verdwijnen er niet door.

En toen kwam eindelijk het telefoontje…

Na een week van onzekerheid kreeg ik eindelijk de arts aan de telefoon.

De arts die mijn pols zelf had geopereerd.

En eigenlijk was zijn reactie heel anders dan ik had verwacht.

Volgens hem viel het allemaal wel mee.

Hij legde uit dat hij het verslag van de CT-scan niet zelf had geschreven.

Dat was gedaan door de afdeling radiologie.

Het schroefje zat inderdaad niet helemaal zoals het hoorde, maar volgens hem zou dat niet zoveel uitmaken.

En die geringe botgroei? Ook daar maakte hij zich niet zoveel zorgen over.

Het heeft gewoon tijd nodig.

Aan de ene kant natuurlijk een opluchting.

Geen verhaal over een nieuwe operatie of andere ingrepen.

Gewoon geduld hebben.

Maar ergens blijft het toch knagen.

Want die pijn en beperkte beweeglijkheid zijn er nog steeds.

Ik vroeg hem ook naar de uitslag van mijn DEXA-scan.

Die had hij nog niet gezien.

Dus vertelde ik hem zelf wat ik in mijn patiëntenportaal had gelezen.

Over de osteopenie en osteoporose.

En dat ik eigenlijk helemaal geen vervolgafspraak of behandelplan had gekregen naar aanleiding van deze uitslag.

Ook spraken we nog over mijn HME-MO, een erfelijke aandoening waarbij op verschillende plaatsen in het lichaam botuitgroeisels ontstaan.

Een aandoening die ik al vanaf mijn jeugd heb en waarvoor ik als kind meerdere keren ben geopereerd.

Zou dat misschien ook nog een rol kunnen spelen?

Het zijn vragen waar ik graag meer duidelijkheid over wil krijgen.

Gelukkig heeft de arts inmiddels een afspraak voor mij geregeld bij de interne geneeskunde.

Op 30 november kan ik daar terecht om de uitslag van de DEXA-scan verder te bespreken.

Zelf heb ik ondertussen ook contact opgenomen met mijn huisarts en gevraagd om bloedonderzoek.

Ik wil toch graag weten of er misschien een oorzaak te vinden is voor de verminderde botdichtheid.

Want alleen maar afwachten, daar ben ik niet zo goed in.

Opgelucht, maar nog niet helemaal gerustgesteld.

Natuurlijk is het fijn wanneer een arts zegt dat het allemaal wel meevalt.

Dat mijn pols meer tijd nodig heeft om te herstellen en dat ik vooral geduld moet hebben.

Maar geduld is soms best lastig wanneer je lichaam niet doet wat je hoofd graag wil.

En ondertussen gaat het leven gewoon door.

De verhuisdozen staan klaar, ons afscheid van Texel komt dichterbij en ons nieuwe leven in Friesland wacht op ons.

Ik heb er ontzettend veel zin in.

Maar ergens hoop ik ook dat mijn lichaam een beetje mee gaat werken.

Wat deze periode mij vooral leert?

Dat je als zorgverlener nog zoveel kennis en ervaring kunt hebben, maar wanneer je zelf patiënt bent, voelt alles toch anders.

Je kunt anderen vertellen dat ze geduld moeten hebben, dat herstel tijd kost en dat ze hun grenzen moeten bewaken.

Maar dat zelf toepassen? Dat blijkt toch een stuk lastiger!

Voorlopig gaan we gewoon verder.

Met de verhuizing, de fysiotherapie en het zoeken naar antwoorden.

En misschien moet ik ook een beetje leren om niet altijd alles zelf te willen doen.

Al zal dat laatste waarschijnlijk nog de grootste uitdaging worden.

Wordt vervolgd…